Amaç: Poli (ADP-riboz) polimeraz-1 (PARP-1), DNA onarým yolaklarýnda önemli bir enzimdir ve kansere yatkýnlýkla iliþkili olduðu düþünülmektedir. PARP-1 genindeki rs1136410 polimorfizmi, farklý popülasyonlarda gastrointestinal kanser riski ile tutarsýz iliþkiler göstermiþtir. Bu meta-analiz, etnik farklýlýklara odaklanarak PARP-1 rs1136410 polimorfizmi ile kolorektal kanser (CRC) ve mide kanseri (GC) riski arasýndaki iliþkiyi deðerlendirmeyi amaçlamýþtýr.
Yöntemler: PubMed, Scopus, EMBASE, Web of Science, Cochrane Library, BIOSIS, LILACS, CNKI, CBM, Wan Fang ve diðer bölgesel veritabanlarýnda 1 Þubat 2025 tarihine kadar sistematik bir literatür taramasý yapýldý. PARP-1 rs1136410 polimorfizmi ile CRC veya GC arasýndaki iliþkiyi deðerlendiren uygun olgu-kontrol çalýþmalarý dahil edildi. Comprehensive Meta-Analysis yazýlýmý kullanýlarak beþ genetik model altýnda birleþtirilmiþ odds oranlarý (OR) ve %95 güven aralýklarý (CI) hesaplandý.
Bulgular: 3.591 hasta ve 5.433 kontrolü içeren on üç olgu-kontrol çalýþmasý dahil edildi. GC için (8 çalýþma; 1.784 olgu ve 2.521 kontrol), çoklu genetik modeller altýnda anlamlý iliþkiler gözlemlenmiþtir: alel karþýlaþtýrmasý (C vs. T: OR=2,01, %95 CI 1,04-3,91, p=0,039), homozigot karþýlaþtýrmasý (CC vs. TT: OR=1,77, %95 CI 1,24-2,52, p=0,002), heterozigot karþýlaþtýrmasý (CT vs. TT: OR=1,36, %95 CI 1,18-1,57, p<0,001) ve resesif karþýlaþtýrmasý (CC vs. CT+TT: OR=1,54, %95 CI 1,08-2,20, p=0,017). CRC için anlamlý bir iliþki tespit edilmemiþtir (5 çalýþma; 1.807 olgu ve 2.912 kontrol). Etnik alt grup analizi, Kafkasyalýlarda CRC’ye karþý koruyucu bir etki olduðunu, ancak Asyalýlarda duyarlýlýðýn arttýðýný ortaya koymuþtur.
Sonuçlar: PARP-1 rs1136410 polimorfizmi, GC riskiyle iliþkili olmakla birlikte CRC ile iliþkili deðildir ve etnik kökene baðlý etkiler, farklý genetik duyarlýlýða iþaret etmektedir. Bu bulgular, gastrointestinal kanser risk deðerlendirmesi, önleme ve hassas týp stratejilerinde popülasyona özgü genetik arka planlarýn dikkate alýnmasýnýn önemini vurgulamaktadýr.

Objective: Poly (ADP-ribose) polymerase-1 (PARP-1) is a key enzyme in DNA repair pathways and has been implicated in cancer susceptibility. The rs1136410 polymorphism in the PARP-1 gene has shown inconsistent associations with gastrointestinal cancer risk across populations. This meta-analysis aimed to evaluate the association between PARP-1 rs1136410 polymorphism and the risk of colorectal cancer (CRC) and gastric cancer (GC), with a focus on ethnic differences.
Methods: A systematic literature search was performed in PubMed, Scopus, EMBASE, Web of Science, Cochrane Library, BIOSIS, LILACS, CNKI, CBM, Wan Fang, and other regional databases up to February 1, 2025. Eligible case-control studies assessing the association between PARP-1 rs1136410 polymorphism and CRC or GC were included. Pooled odds ratios (ORs) and 95% confidence intervals (CIs) were calculated under five genetic models using Comprehensive Meta-Analysis software.
Results: Thirteen case-control studies were included, comprising 3.591 patients and 5.433 controls. For GC (8 studies; 1,784 cases and 2,521 controls), significant associations were observed under multiple genetic models: allele comparison (C vs. T: OR=2.01, 95% CI 1.04-3.91, p=0.039), homozygous comparison (CC vs. TT: OR=1.77, 95% CI 1.24-2.52, p=0.002), heterozygous comparison (CT vs. TT: OR=1.36, 95% CI 1.18-1.57, p<0.001), and recessive comparison (CC vs. CT+TT: OR=1.54, 95% CI 1.08-2.20, p=0.017). No significant association was detected for CRC (5 studies; 1.807 cases and 2.912 controls). Ethnic subgroup analysis revealed a protective effect against CRC in Caucasians but increased susceptibility in Asians.
Conclusion: The PARP-1 rs1136410 polymorphism is associated with elevated GC risk but not CRC, with ethnicity-dependent effects suggesting differential genetic susceptibility. These findings highlight the importance of considering population-specific genetic backgrounds in gastrointestinal cancer risk assessment, prevention, and precision medicine strategies.

Abstract | Full Text PDF

Amaç: Merkezi sinir sistemi enfeksiyonlarý çocuklarda hala önemli mortalite ve morbidite nedenleri arasýndadýr. Bu çalýþmanýn amacý, menenjit/meningoensefalit ön tanýsý ile lomber ponksiyon (LP) yapýlmýþ olan hastalarda bakýlan beyin omurilik sývýsý (BOS) multipleks polimeraz zincir reaksiyonu (PCR) paneli sonuçlarýnýn hasta yönetimi üzerine etkisinin deðerlendirilmesidir.
Yöntemler: 2018-2023 yýllarý arasýnda çocuk acil ve çocuk yoðun bakým servislerimizde santral sinir sistemi enfeksiyonu şüphesiyle LP yapýlmýþ ve BOS multipleks PCR yöntemiyle menenjit/ensefalit paneli gönderilmiþ olan 1 ay-18 yaþ arasýndaki hastalar demografik, klinik, laboratuvar ve tedavi yöntemleri açýsýndan retrospektif olarak deðerlendirildi. Çalýþmamýza <1 ay, >18 yaþ, enfeksiyonla ilgili olmayan durumlar için LP yapýlmýþ olan hastalar, Ventriküloperitoneal þantý olan hastalar dahil edilmedi. Verilerin istatistiksel analizleri için SPSS 24 programý kullanýldý.
Bulgular: Çalýþmaya dahil edilen 144 hastanýn medyan yaþý 2,7 (6,7) yýldý ve 93’ü (%64,6) erkekti. Toplam 144 hastanýn 35’inde (%24,3) multipleks PCR yöntemiyle patojen saptandý. Bunlarýn 22’ sinde virüs (9 enterovirüs, 4 HSV-1, 2 HHV-8, 2 HHV-7, 2 VZV, 2 CMV, 1 HHV-6), 11’inde bakteri [7 pnömokok, 3 meningokok, 1 Haemophilus influenzae tip b (Hib)], 2’ sinde çoklu pozitiflik (pnömokok + Hib + HHV-6, enterovirüs + HHV-6) vardý. Bakteri ve viral etken tespit edilen 35 olgu klinik bulgular açýsýndan karþýlaþtýrýldýðýnda olgular arasýnda klinik açýdan anlamlý farklýlýk saptanmadý. Toplam 144 hastanýn 51’sinde (%35,4) BOS-PCR sonucuna göre tedavi deðiþikliði yapýldý. En sýk yapýlan tedavi deðiþiklikleri sýrasýyla asiklovir tedavisinin kesilmesi (%22,1), antibiyotik tedavisinin kesilmesi (%7,6), asiklovir ve antibiyotik tedavilerinin kesilmesi (%3,5) idi.
Sonuçlar: Çalýþmamýzda, BOS-PCR sonuçlarýna göre hastalarýn yaklaþýk üçte birinde gereksiz antiviral ya da antibiyotik tedaviler kesilmiþ ve bu moleküler testin hasta yönetimine yön verdiði gösterilmiþtir. Özellikle LP öncesi antibiyotik tedavisi almýþ hastalarda, kültürde üretilemeyen bakterilerin PCR ile erken tespit edilebilmesi ve HSV dýþýndaki selim seyirli viral enfeksiyonlarda gereksiz antimikrobiyal tedavinin sonlandýrýlabilmesi için alýnan BOS örneklerinden multipleks PCR paneli çalýþýlmasý gereksiz tedavi maliyetlerini ve komplikasyonlarý önleyip, hastane yatýþ sürelerinin azalmasýna katký saðlayabilir.

Objective: Central nervous system (CNS) infections remain a significant cause of morbidity and mortality in children. This study aimed to evaluate the impact of cerebrospinal fluid (CSF), multiplex polymerase chain reaction (PCR) panel results on clinical decision-making and patient management in children who underwent lumbar puncture (LP) with a preliminary diagnosis of meningitis/meningoencephalitis.
Methods: Patients aged 1 month to 18 years who underwent LP for suspected CNS infection in our pediatric emergency or intensive care units between 2018 and 2023, and who had a CSF multiplex PCR meningitis/encephalitis panel performed, were retrospectively evaluated in terms of demographics, clinical presentation, laboratory parameters, and treatments. Patients younger than 1 month or older than 18 years, those who underwent LP for non-infectious indications, and those with ventriculoperitoneal shunts were excluded. Data were analyzed using SPSS version 24.
Results: The median age of the 144 patients was 2.7 (6.7) years, and 93 (64.6%) were male. At least one pathogen was detected by multiplex PCR in 35 patients (24.3%). Of these, 22 had viral agents (enterovirus in 9, HSV-1 in 4, HHV-8 in 2, HHV-7 in 2, VZV in 2, CMV in 2, and HHV-6 in 1), 11 had bacterial agents [Streptococcus pneumoniae (S. pneumoniae) in 7, Neisseria meningitidis in 3, and Haemophilus influenzae type b (Hib) in 1], and 2 had multiple agents (S. pneumoniae + Hib + HHV-6 in one case; enterovirus + HHV-6 in one case). No significant clinical differences were observed between viral and bacterial infections. In 51 patients (35.4%), treatment was modified based on PCR results, most often by discontinuing acyclovir (22.1%), antibiotics (7.6%), or both (3.5%).
Conclusions: In approximately one-third of cases, unnecessary antiviral or antibiotic treatments were discontinued based on PCR results, demonstrating the utility of molecular diagnostics in guiding clinical management. Especially in patients who had received antibiotics prior to LP, early pathogen detection via PCR may help reduce treatment costs, complications, and length of hospital stay.

Abstract | Full Text PDF

Amaç: Randomize kontrollü çalýþmalarda statinlerin majör kardiyovasküler olay riskini ve tüm nedenlere baðlý mortaliteyi azalttýðý gösterilmiþ olmasýna ve güncel lipid kýlavuzlarýnýn etkin kolesterol tedavi önerilerine raðmen statine devam etme (statin persistansý) oranlarýnýn düþük olduðu gözlenmektedir. Bu çalýþmanýn amacý statin baþlanan hastalarda kýsa ve uzun dönem statin persitansý oranlarýnýn ve bunun üzerine etkili faktörlerin belirlenmesidir.
Yöntemler: Retrospektif, gözlemsel, klinik çalýþmaya 01.01.2016-01.01.2017 tarihleri arasýnda statin tedavisi baþlanmýþ 18 yaþ ve üzeri toplam 903 hasta (692 kadýn, 211 erkek, ortalama yaþ: 60.74±11,70 yýl) ardýþýk olarak alýndý. Kýsa (2018) ve uzun dönem (2023) statin persistans durumlarý belirlendi. Her iki dönem için statin tedavisine devam eden ve etmeyen hasta gruplarý demografik özelliklerine, diabetes mellitus (DM), koroner arter hastalýðý (KAH) ve hipertansiyon (HT) gibi kardiyometabolik hastalýk varlýklarýna, statin tedavi yoðunluklarýna (low-intensity, moderate-intensity, high-intensity) ve statin baþlama endikasyonlarýna (primer veya sekonder koruma) göre karþýlaþtýrýldý.
Bulgular: 2018 yýlý kontrollerinde; 903 olgudan statin tedavisine devam eden 498 (%55.1), devam etmeyen 405 (%44.9), 2023 yýlý kontrollerinde; eksitus olan 36 olgu (statine devam edenlerde 18, etmeyenlerde 18 olgu) hariç tutulduðunda 867 olgudan statine devam eden 448 (%51.7), devam etmeyen 419 (%48.3) olgu vardý. Her iki kontrolde de statine devam etmeyenlerin sýklýðý primer koruma amaçlý statin baþlananlarda (ikisi için de p<0.01) ve <45 yaþ olanlarda (sýrasýyla p=0.028 ve p=0.036) yüksek, HT, DM ve KAH olanlarda düþüktü (tümü için p<0.01).
Sonuçlar: Bu çalýþma statin baþlanan hastalarda statin persistansýnýn hem kýsa hem de uzun dönem takiplerde düþük ve düþme eðiliminde olduðunu ve genç yaþtaki hastalar ile kardiyovasküler riski yüksek olmayan ve primer koruma amaçlý statin baþlanan hastalarda persistansýn diðer hastalara göre daha düþük olduðunu göstermiþtir.

Objective: Despite the established efficacy of statins in reducing major cardiovascular events and mortality, rates of statin persistence remain low. This study aimed to assess short- and long-term statin persistence rates and identify factors influencing persistence in patients initiating statin therapy.
Methods: A retrospective, observational, clinical study was conducted, enrolling a consecutive total of 903 patients aged 18 years and older (692 female, 211 male, mean age: 60.74 ± 11.70 years) who had initiated statin therapy between January 1, 2016, and January 1, 2017. Short-term (2018) and long-term (2023) statin persistence statuses were determined. Groups persisting and non-persisting with statin therapy were compared for demographic characteristics; presence of cardiometabolic diseases such as diabetes mellitus (DM), coronary artery disease (CAD), and hypertension (HT); statin therapy intensities; and indications for statin initiation (primary or secondary prevention) for both time periods.
Results: The study included 903 patients with a mean age of 60.7±11.7 years and a female predominance of 76.6%. In 2018, 498 (55.1%) patients continued statin therapy, while 405 (44.9%) discontinued. In 2023, excluding 36 cases with death (18 cases were among those continuing statin treatment, and 18 cases were who did not continue). Four hundred and forty-eight (51.7%) patients persisted with statin therapy, while 419 (48.3%) discontinued. Statin non-persistence was more frequent in patients initiated on statins for primary prevention (p<0.01) and more frequent in those under 45 years old (p=0.028 and p=0.036, respectively), while it was less common in patients with HT, DM, and CAD (all p<0.01).
Conclusions: The study reveals the low and declining rates of statin persistence in patients initiating statin therapy, both in the short and long term. Furthermore, persistence rates are lower in younger patients and those initiated on statins for primary prevention compared to those with established cardiovascular risk factors.

Abstract | Full Text PDF

Amaç: HACEK grubu bakteriler (Haemophilus parainfluenzae, Aggregatibacter spp., Cardiobacterium hominis, Eikenella corrodens ve Kingella kingae), endokardit ve çeþitli fýrsatçý enfeksiyonlara neden olabilen, zor üreyen mikroorganizmalardýr. Klinik önemlerine raðmen, Türkiye’de HACEK enfeksiyonlarýna iliþkin epidemiyolojik veriler oldukça sýnýrlýdýr.
Yöntemler: Bu retrospektif çalýþmada, Istanbul’daki bir üçüncü basamak hastanede 2017-2023 yýllarý arasýnda taný konan 30 HACEK enfeksiyonu olgusunu incelemiþtir. Veriler elektronik hasta kayýtlarý ve mikrobiyoloji laboratuvarý veritabanlarýndan elde edilmiþtir.
Bulgular: Hastalarýn yaþlarý 0 ile 76 arasýnda deðiþmekte olup, izolatlar çeþitli klinik örneklerden elde edilmiþtir. Tanýmlanan türler arasýnda Cardiobacterium hominis saptanmamýþtýr. Yirmi olguda çoklu mikroorganizma üremesi görülmüþ, en sýk eþlik eden bakteriler Gram-pozitif koklar, özellikle Streptococcus türleri olmuþtur. Antimikrobiyal duyarlýlýk testi yalnýzca dört izolat için uygulanabilmiþ, HACEK patojenlerine yönelik standart test kýlavuzlarýnýn bulunmamasý yorumlamayý güçleþtirmiþtir. Tüm olgular ampirik antimikrobiyal rejimlerle tedavi edilmiþ, hiçbir hasta özel olarak HACEK hedefli tedavi almamýþtýr. Takip sürecinde sadece bir hasta koronavirüs hastalýðý-2019 komplikasyonlarý nedeniyle yaþamýný yitirmiþ, diðer hastalarda klinik seyir olumlu olmuþtur. Nüks HACEK enfeksiyonu ya da enfektif endokardit olgusu gözlenmemiþtir.
Sonuçlar: Bu bulgular, HACEK enfeksiyonlarýnýn tanýsal zorluklarýný ve gerçek prevalanslarýnýn muhtemel olarak düþük tahmin edildiðini göstermektedir. Bu mikroorganizmalarýn epidemiyolojik ve klinik etkilerini daha iyi anlayabilmek için çok merkezli prospektif çalýþmalara ihtiyaç vardýr. Ayrýca, standardize edilmiþ antimikrobiyal duyarlýlýk test protokolleri ve kanýta dayalý tedavi yaklaþýmlarýnýn geliþtirilmesi, hasta yönetiminin optimize edilmesi ve klinik sonuçlarýn iyileþtirilmesi açýsýndan büyük önem taþýmaktadýr.

Objective: HACEK bacteria (Haemophilus parainfluenzae, Aggregatibacter spp., Cardiobacterium hominis, Eikenella corrodens, and Kingella kingae) represent a group of fastidious organisms implicated in endocarditis and a range of opportunistic infections. Despite their clinical importance, epidemiological data on HACEK infections remain limited, particularly in Türkiye.
Methods: This retrospective analysis investigated 30 cases of HACEK infections diagnosed at a tertiary care hospital in Istanbul over a sevenyear period (2017-2023). Data were collected from electronic medical records and laboratory databases.
Results: Patients ranged in age from 0 to 76 years, with isolates derived from a variety of clinical specimens. Cardiobacterium hominis was notably absent among the identified species. Polymicrobial growth was documented in 20 cases, predominantly involving Gram-positive cocci, particularly Streptococcus spp. Antimicrobial susceptibility testing was performed for four isolates, revealing significant challenges in interpretation due to the absence of standardized guidelines for HACEK pathogens. None of the cases received pathogen-specific therapy; all were managed with empirical antimicrobial regimens. Clinical outcomes were favorable in all but one patient, who succumbed to complications of coronavirus disease-2019. No cases of recurrent HACEK infection or infective endocarditis were observed during follow-up.
Conclusions: These findings underscore the diagnostic challenges associated with HACEK infections and the potential underestimation of their prevalence. Prospective, multicenter studies are needed to clarify the epidemiological and clinical significance of these organisms. Moreover, the development of standardized antimicrobial susceptibility testing protocols and evidence-based therapeutic strategies is essential to optimize patient management and improve clinical outcomes.

Abstract | Full Text PDF

Amaç: Kronik Obstrüktif Akciðer Hastalýðýnda (KOAH) eozinofillerin (EOS) rolü hala tartýþýlmaktadýr ve çalýþmalar hastalýðýn ilerlemesi üzerinde hem olumlu hem de olumsuz etkiler olduðunu ileri sürmektedir. Bu retrospektif çalýþma, KOAH hastalarýnda stabil durumdaki kan EOS seviyeleri ile hastane yatýþlarý, acil servis (AS) ziyaretleri ve pnömoni dahil klinik sonuçlar arasýndaki iliþkiyi araþtýrmayý amaçlamaktadýr.
Yöntemler: Üç yüz doksan sekiz KOAH hastasýndan alýnan veriler, stabil dönemlerde elde edilen kan EOS sayýlarý ve yüzdelerine odaklanýlarak analiz edildi. Hastalar 150 hücre/μL ve %2’lik EOS eþiklerine göre kategorize edildi. Önceki yýldaki hastane yatýþlarý, AS ziyaretleri ve pnömoni tanýlarý hastane kayýtlarýndan ve hasta raporlarýndan alýndý.
Bulgular: EOS seviyeleri 150 hücre/μL veya %2’nin altýnda olan hastalarda anlamlý sayýda daha fazla hastaneye yatýþ saptandý. Ek olarak, EOS yüzdeleri %2’nin altýnda olan hastalarda daha yüksek KOAH deðerlendirme testi ve deðiþtirilmiþ týbbi araþtýrma konseyi skorlarý belirlendi ve daha fazla semptom yükü ve þiddetli dispne ile iliþkili olduðu görüldü. Lojistik regresyon analizi, daha düþük EOS yüzdesinin, daha düþük FEV1% ve ikiden fazla AS ziyaretine paralel olarak artan hastane yatýþlarýnýn baðýmsýz bir öngörücüsü olduðu gösterilmiþtir.
Sonuçlar: Bu çalýþma ile düþük kan EOS sayýmlarýnýn KOAH hastalarýnda artan hastane yatýþlarý ve daha kötü klinik sonuçlarla iliþkili olduðu saptanmýþtýr. Bu bulgu, EOS düzeylerinin hastalýk þiddeti için potansiyel bir biyobelirteç olarak dikkate alýnmasýnýn önemini vurgulamakta ve kiþiselleþtirilmiþ tedavi stratejilerinin önünü açacaktýr. Elde edilen verilerin ve altta yatan mekanizmalarýn doðrulanmasý için daha fazla prospektif çalýþmaya ihtiyaç vardýr.

Objective: : The role of total eosinophil count (EOS) in chronic obstructive pulmonary disease (COPD) remains debated, with studies suggesting both positive and negative impacts on disease progression. This retrospective study aimed to investigate the relationship between stable-state blood EOS levels and clinical outcomes, including hospitalizations, emergency room (ER) visits, and pneumonia, in COPD patients.
Methods: Data from 398 COPD patients were analyzed, focusing on blood EOS counts and percentages acquired during stable periods. Patients were categorized based on EOS thresholds of 150 cells/μL and 2%. The number of hospitalizations, ER visits, and pneumonia diagnoses in the preceding year was retrieved from hospital records and patient reports.
Results: Patients with EOS levels below 150 cells/μL or 2% showed a significantly higher number of hospitalizations. Additionally, patients with EOS percentages below 2% had higher COPD Assessment Test and Modified Medical Research Council scores, indicating greater symptom burden and dyspnea. Logistic regression analysis confirmed that a lower EOS percentage was an independent predictor of increased hospitalizations, similar to its association with lower FEV1% and more than two ER visits.
Conclusions: This study suggests that low blood EOS counts are associated with increased hospitalizations and worse clinical outcomes in COPD patients. This finding highlights the importance of considering EOS levels as a potential biomarker for disease severity and may lead to personalized treatment strategies. Further prospective studies are needed to validate these findings and elucidate the underlying mechanisms.

Abstract | Full Text PDF

Amaç: Yenidoðanýn Geçici Takipnesi (YGT) zamanýnda doðan bebeklerde solunum sýkýntýsýnýn yaygýn bir nedenidir ve epitelyal sodyum kanal disfonksiyonundan kaynaklanan gecikmiþ pulmoner sývý klirensi ile iliþkilidir. Genellikle kendi kendini sýnýrlasa da TTN erken çocukluk döneminde hýþýltýlý solunum ve astým riskini artýrabilir. Bu çalýþmada, geniþ bir doðum kohortunda YGT öyküsü olan bebeklerde akut bronþiolit insidansý ve özellikleri, saðlýklý kontrollerle karþýlaþtýrmalý olarak deðerlendirildi.
Yöntemler: TC. Saðlýk Bakanlýðý e-Nabýz veri tabaný kullanýlarak, Ocak 2016-Aralýk 2018 arasýnda Istanbul’da gerçekleþen tüm canlý doðumlar üzerinden toplum temelli bir kohort çalýþmasý yürütüldü. Ýzole YGT (ICD-10: P22.1) tanýsý konan bebekler çalýþma grubunu oluþturdu. Solunum tanýsý olmayan saðlýklý bebeklerden oluþan bir kontrol grubu ile eþleþtirildi. Her iki grup, yaþamýn ilk ayýnda görülen vakalar hariç tutularak, iki yýl boyunca akut bronþiolit (ICD-10: J21*) ataklarý açýsýndan izlendi. Veriler arasýnda atak insidansý, nüks, atak sýrasýndaki yaþ ve hastane yatýþlarý yer almýþtýr.
Bulgular: 1.002.261 canlý doðumdan 14.389 YGT bebeði ve 14.500 kontrol grubu analiz edilmiþtir. Bronþiolit, YGT grubunda %42,4; kontrol grubunda %35,8 oranýnda görülmüþtür (p<0,001). YGT tanýsý olan bebeklerde tek atak daha yüksek oranda görülürken, kontrol grubunda daha fazla tekrarlayan atak görülmüþtür (p<0,001). Hastaneye yatýþ ise kontrol grubunda daha sýktýr (p<0,001). Ýlk ataklar YGT grubunda 1-6 ayda yoðunlaþmýþtý. Nüks, her iki grupta da erken ilk atak yaþý ile iliþkiliydi (p<0,001).
Sonuçlar: YGT‘li bebeklerde yaþamýn ilk iki yýlýnda bronþiolit ataðý geçirme sýklýðý daha yüksek ancak tekrarlayan atak oraný saðlýklý bebeklerden daha düþüktür. Bu bulgular, YGT’nin ileride geliþebilecek astým ve hýþýltýlý solunumla iliþkisini araþtýracak ileri çalýþmalara temel oluþturabilir.

Objective: Transient Tachypnea of the Newborn (TTN) is a common cause of respiratory distress in term infants, associated with delayed pulmonary fluid clearance resulting from dysfunction of the epithelial sodium channel. Although generally self-limiting, TTN may increase early childhood wheezing and asthma risk. This study aimed to assess the incidence and characteristics of acute bronchiolitis in TTN infants compared to those in healthy controls within a large birth cohort.
Methods: We conducted a population-based cohort study that included all live births in Istanbul from January 2016 to December 2018, utilizing the Turkish Ministry of Health’s e-Nabýz database. Infants diagnosed with isolated TTN (International Classification of Diseases [ICD]-10 P22.1) formed the study group. A randomly selected control group of healthy infants without respiratory diagnoses was included in the study. Both groups were followed for two years to identify episodes of acute bronchiolitis (ICD-10 J21*), excluding cases within the first month of life. The data collected included bronchiolitis incidence, recurrence, age at the time of the episode, and hospitalizations.
Results: Among 1,002,261 live births, 14,389 TTN infants and 14,500 controls were analyzed. Acute bronchiolitis occurred in 42.4% of TTN infants and 35.8% of controls (p<0.001). TTN infants had higher rates of single episodes, while controls experienced more recurrent episodes (p<0.001). Hospitalization was more frequent in the control group (p<0.001), with single hospitalizations predominating in the TTN group and multiple hospitalizations in the control group. The first episodes in TTN infants mainly occurred between 1-6 months, with controls showing more episodes early but fewer later (p<0.001). Recurrence was correlated with an earlier age of the first episode in both groups (p<0.001).
Conclusions: TTN infants experience more bronchiolitis episodes early in life, though recurrent episodes are more common among healthy controls. Further studies are warranted to investigate the relationship between TTN and the development of wheezing and asthma.

Abstract | Full Text PDF

Amaç: Cinsiyet tayini, adli týp ve biyoarkeolojik araþtýrmalarda temel bir adýmdýr. Pelvis ve kafatasý geleneksel olarak bu amaçla kullanýlsa da bu kemiklerin yokluðu ya da tahrip olmasý durumunda alternatif kemik elemanlarýna, örneðin patellaya baþvurulmasý gerekebilir. Bu çalýþma, Geç Roma Dönemi'ne ait bir Anadolu topluluðunda patella morfometrisinin cinsiyet tahminindeki tanýsal deðerini deðerlendirmeyi amaçlamaktadýr.
Yöntemler: Araþtýrma kapsamýnda, Türkiye’nin Malatya ilindeki Karlýðýn Tepesi nekropolünden çýkarýlan 146 yetiþkin patella (70 erkek, 76 kadýn) incelenmiþtir. Cinsiyet tayini standard osteolojik yöntemlerle gerçekleþtirilmiþtir. Patellanýn uzunluk (PL), geniþlik (PW) ve kalýnlýk (PT) ölçümleri alýnmýþtýr. Tekrarlý ölçümlerin güvenilirliði teknik hata (TEM), göreli TEM (rTEM) ve güvenilirlik katsayýsý (R) ile deðerlendirilmiþtir. Cinsiyet tahmini için aþamalý lojistik regresyon ve alýcý iþletim karakteristiði eðrisi analizleri uygulanmýþtýr. Alýcýiþletim karakteristiði eðrisi altýnda kalan (AUROC) deðerleri, eþik noktalarý ve etki büyüklükleri raporlanmýþtýr.
Bulgular: Erkek ve kadýnlar arasýnda tüm patella ölçümlerinde anlamlý farklar bulunmuþtur: PL (p=0,001), PW (p<0,001), PT (p=0,003). PL ve PT’yi içeren lojistik regresyon modeli Step 1‘de AUROC =0.906, Step 2‘de AUROC =0,920 elde etmiþ, duyarlýlýk ve özgüllük %82,85 ila %94,73 arasýnda deðiþmiþtir. Ölçüm güvenilirliði tüm parametrelerde mükemmel düzeydedir (R=1,000).
Sonuçlar: Patella morfometrisi özellikle çok deðiþkenli modellerle birleþtirildiðinde, cinsiyet tahmini için yüksek tanýsal doðruluk saðlamaktadýr. Kalýnlýk ölçümünün tek baþýna ayýrt edici gücü sýnýrlý olsa da diðer deðiþkenlerle birlikte kullanýldýðýnda modelin performansýný artýrmaktadýr. Bu çalýþma Anadolu arkeolojik örnekleminde patella kullanýlarak yapýlmýþ ilk nüfus-özgül cinsiyet tahmin modeli olmasý açýsýndan literatüre önemli katký sunmaktadýr. Ancak örneklemdeki cinsiyet dengesizliði ve iskelet kalýntýlarýnda zamanla oluþabilecek bozulmalar dikkate alýnmalýdýr. Ayrýca arkeolojik örneklemin popülasyona özgü niteliði ve modelin baðýmsýz veri setlerinde test edilmemiþ olmasý, sonuçlarýn diðer baðlamlara genellenebilirliðini sýnýrlamaktadýr.

Objective: Accurate sex estimation is a cornerstone in forensic and bioarchaeological investigations. While the pelvis and skull are traditionally used for this purpose, their absence due to taphonomic damage necessitates the use of alternative skeletal elements such as the patellar. This study evaluates the diagnostic potential of patellar morphometry for sex estimation in a Late Roman population.
Methods: The study analyzed 146 adult patellar (70 males, 76 females) recovered from the Karlýðýn Tepesi Necropolis 3rd-6th centuries AD in Malatya, Türkiye. Standard osteological methods were used to determine sex. Three patellar dimensions/length (PL), patellar width (PW), and patellar thickness (PT)-were measured. Intraobserver reliability was assessed via technical error of measurement (TEM), relative TEM (rTEM), and the reliability coefficient (R). Stepwise logistic regression and receiver operating characteristic analyses were conducted to identify the best predictors of sex. Area under the receiver operating characteristic (AUROC) values, cut-off thresholds, and effect sizes were reported.
Results: Statistically significant differences were found between males and females in PL (p=0.001), PW (p<0.001), and PT (p=0.003). The stepwise logistic regression model using PL and PT produced AUROC values of 0.906 in Step 1 and 0.920 in Step 2, with sensitivity and specificity ranging from 82.85% to 94.73%. All intraobserver reliability metrics (TEM, rTEM, R) indicated excellent measurement precision (R=1.000).
Conclusions: Patellar morphometry demonstrates high diagnostic accuracy for sex estimation, particularly when multivariate models are applied. Despite the moderate discriminative power of patella thickness alone, its combination with other parameters enhances overall performance. The study provides the first population-specific discriminant model for sex estimation using the patella in an Anatolian archaeological sample. However, the skewed sex distribution and the possibility of post-depositional changes in ancient skeletal remains should be considered when interpreting results. Additionally, the population-specific nature of the archaeological sample and the lack of external validation on independent datasets limit the generalizability of the model to other contexts.

Abstract | Full Text PDF

Amaç: Bu çalýþmada 06.02.2023 tarihinde Kahramanmaraþ depremleri sonucu hayatýný kaybeden ve Malatya Adli Týp Grup Baþkanlýðý tarafýndan belirlenen çalýþma alanýna getirilen olgularýn retrospektif olarak incelenmesi amaçlanmýþtýr.
Yöntemler: Çalýþmamýzda 6 Þubat 2023 tarihinde meydana gelen depremler sonucu Malatya Adli Týp Grup Baþkanlýðý tarafýndan çalýþma alaný olarak belirlenen merkeze kimlik tespiti amacýyla getirilen 916 olgu retrospektif olarak incelenmiþtir. Elde edilen veriler kodlanarak IBM SPSS Version 22 programýna girilmiþtir. Verilerin tanýmlayýcý istatistikleri ve frekans tablolarý oluþturularak veriler analiz edilmiþtir.
Bulgular: Çalýþmamýza dahil edilen 916 olgunun 477’si (%52,1) erkek, 439’u (%47,9) kadýn, %23,2’si 18 yaþ altý, %13,8’i 65 yaþ üstü, %87,9’u Türkiye Cumhuriyeti vatandaþý, olgularýn çoðunluðu baþ-boyun bölgesinden yaralanmýþ (%37,5), %88,3’ü vücut bütünlüðünü korumuþ, %77,1’inde ayrýþma belirtileri var, %39,5’inden nükleik asitlerin analizi için Hýzlý Teknoloji kartlarý-kan örnekleri alýnmýþ ve tüm cesetler birincil ve ikincil kimliklendirme yöntemlerinin bir kombinasyonu kullanýlarak eþleþtirilerek yakýnlarýna teslim edilmiþtir.
Sonuçlar: Büyük afet riskleriyle karþý karþýya olan ülkemizde, adli týp birimleri her zaman afetlere hazýr olmalýdýr. Ceset muayenesi ve kimliklendirme, farklý alanlardaki birçok uzmanýn koordineli çalýþmasýný gerektiren multidisipliner süreçlerdir.

Objective: This study aimed to retrospectively examine the cases of individuals who lost their lives as a result of the Kahramanmaraþ earthquakes on February 6, 2023, and were brought to the study area designated by the Malatya Forensic Medicine Group Presidency.
Methods: A total of 916 cases were referred for identification to the center designated as the study area by the Malatya Forensic Medicine Group Presidency following the earthquakes on February 6, 2023, and were examined retrospectively. The obtained data were coded and entered into IBM SPSS Version 22. Descriptive statistics and frequency tables were generated, and the data were analyzed.
Results: Among the 916 cases included in the study, 477 (52.1%) were male and 439 (47.9%) were female; 23.2% were under the age of 18, and 13.8% were over the age of 65. The majority (87.9%) were citizens of the Republic of Türkiye. Most injuries were localized to the head and neck region (37.5%). Body integrity was preserved in 88.3% of cases, and signs of decomposition were observed in 77.1%. Fast Technology for the Analysis of Nucleic Acids blood samples was obtained in 39.5% of cases. All bodies were identified through a combination of primary and secondary identification methods and subsequently delivered to their relatives.
Conclusions: In countries facing major disaster risks, forensic medicine units must always be prepared for such events. Postmortem examination and victim identification are multidisciplinary processes that require the coordinated efforts of experts from various fields.

Abstract | Full Text PDF

Amaç: Bu çalýþma, juvenil idiyopatik artrit (JIA) ile iliþkili üveit, idiyopatik üveit ve üveitsiz JIA hastalarýnda antinükleer antikor (ANA) boyama paternlerini ve titrelerini araþtýrarak, hastalýðýn patogenezine katkýda bulunabilecek ve klinik karar verme sürecine rehberlik edebilecek serolojik profilleri belirlemeyi amaçlamýþtýr.
Yöntemler: Üçüncü basamak merkezimizde ANA titresi ≥1/100 olan JIA ve/veya üveitli hastalarý analiz ettik. Hastalar JIA ile iliþkili üveit, üveitsiz JIA ve idiyopatik üveit olarak gruplandýrýldý. Taný, Uluslararasý Romatoloji Dernekleri Birliði ve üveit terminolojisinin standartlaþtýrýlmasý kriterlerine göre konuldu. ANA testi, HEp-2 hücreleri üzerinde dolaylý immünofloresan ile yapýldý ve paternler ve titreler, ANA Paternleri Uluslararasý Konsensüsü kýlavuzlarýna göre deðerlendirildi. ANA profilleri, hasta gruplarý ve JIA alt tipleri arasýnda karþýlaþtýrýldý.
Bulgular: Doksan bir hasta çalýþmaya dahil edildi: 21 (%23) idiyopatik üveit, 12 (%13,1) JIA ile iliþkili üveit ve 58 (%63,7) üveitsiz JIA tanýlý idi. AC-1 paterni tüm üveit hastalarýnda mevcuttu. JIA’da en sýk görülen ANA paternleri AC-1 (%65,7), AC-4/5 (%21,4) ve AC-2 (%10) idi. ANA profilleri JIA alt tiplerine göre farklýlýk gösterdi (p<0,001), oligoartiküler JIA’da AC-1 (%74,5) ve entezit iliþkili artritte AC-4/5 (%50) baskýndý.
Sonuçlar: Bulgularýmýz, JIA alt tiplerindeki ANA patern farklýlýklarýnýn, hastalýðýn patogenezi ve klinik öngörü ile ilgili önemli ipuçlarý saðlayabileceðini göstermektedir. Özellikle, JIA ile iliþkili üveitte AC-1 paterninin öne çýkmasý, üveit riskinin erken tanýmlanmasý için potansiyel bir biyomarker olarak düþünülebilir. Ancak, bu sonuçlarý doðrulamak ve klinik uygulamaya entegre etmek için daha büyük, prospektif çalýþmalar gereklidir.

Objective: This study aimed to investigate antinuclear antibody (ANA) staining patterns and titers in patients with juvenile idiopathic arthritis (JIA)-associated uveitis, idiopathic uveitis, and JIA without uveitis, in order to identify serologic profiles that may contribute to disease pathogenesis and guide clinical decision-making.
Methods: We analyzed patients with JIA and/or uveitis at our tertiary center with ANA titers ≥1/100. Patients were grouped as JIA-associated uveitis, JIA without uveitis, and idiopathic uveitis. Diagnoses followed International League of Associations for Rheumatology and standardization of uveitis nomenclature criteria. ANA testing was performed by indirect immunofluorescence on HEp-2 cells, and patterns and titers were evaluated per International Consensus on ANA Patterns guidelines. ANA profiles were compared across patient groups and JIA subtypes.
Results: Ninety-one patients were included: 21 (23%) with idiopathic uveitis, 12 (13.1%) with JIA-associated uveitis, and 58 (63.7%) with JIA without uveitis. The AC-1 pattern was present in all uveitis patients. The most common ANA patterns in JIA were AC-1 (65.7%), AC-4/5 (21.4%), and AC-2 (10%). ANA profiles differed across JIA subtypes (p<0.001), with AC-1 dominant in oligoarticular JIA (74.5%) and AC-4/5 in enthesitis-related arthritis (50%).
Conclusions: Our findings show that ANA pattern differences in JIA subtypes may provide significant clues regarding disease pathogenesis and clinical prediction. In particular, the prominence of the AC-1 pattern in JIA-associated uveitis may suggest a potential biomarker for the early identification of uveitis risk, which should be further explored in larger prospective studies

Abstract | Full Text PDF

Tükürük bezi tümörleri (SGT’ler), heterojen yapýlarý, çeþitli histogenezleri ve öngörülemez klinik sonuçlarý nedeniyle taný ve tedavi açýsýndan önemli zorluklar oluþturmaktadýr. Benign tümörlerin belirli bir oranda nüksettiði bilinmekteyken, malign tümörler kötü prognoz ve düþük iyileþme oranýyla iliþkilidir. Bununla birlikte, artan araþtýrmalara raðmen, SGT’ler, insan papilloma virüsü (HPV) enfeksiyonu ve tümör baskýlayýcý genlerin (TSG’ler) hipermetilasyonu arasýndaki baðlantýyý kanýtlayacak yeterli kanýt bulunmamaktadýr. Bu çalýþmanýn amacý, SGT’lerde DNA hipermetilasyonu ve HPV arasýndaki iliþkiyi aydýnlatmak, HPV ile iliþkili SGT’lerde DNA hipermetilasyonunun rolünü açýklamak ve böylece yeni taný ve prognostik belirteçler hakkýnda bilgi saðlamaktýr. Epigenetik deðiþiklikler karsinogenez geliþimine önemli ölçüde katkýda bulunduðundan, bu epigenetik deðiþikliklerin ele alýnmasý, SGT’lerin erken tedavi planlarý ve erken teþhisinde yardýmcý olabilir.

Salivary gland tumors (SGTs) pose considerable diagnostic and treatment challenges due to their heterogeneous nature, diverse histogenesis, and unpredictable clinical outcomes. Benign tumors exhibit a known recurrence rate, whereas malignant tumors are associated with a poor prognosis and a low recovery rate. Nonetheless, despite the growing body of research, there is insufficient evidence to establish a link between SGTs, human papilloma virus (HPV) infection, and the hypermethylation of tumor suppressor genes. The aim of this study is to elucidate the relationship between DNA hypermethylation and HPV in SGTs, elucidate the role of DNA hypermethylation in HPV-associated SGTs, thereby offering insights into novel diagnostic, and prognostic markers. As epigenetic alterations significantly contribute to the development of carcinogenesis, addressing these epigenetic alterations may help in early treatment plans and early detection of SGTs.

Abstract | Full Text PDF

Bronþ duvarýnýn kalýcý dilatasyonu olarak tanýmlanan ve yaklaþýk otuza yakýn sebebi tanýmlanmýþ kronik enflamatuvar bir hastalýk olan bronþektazinin en sýk nedeni tekrarlayan, iyi tedavi edilemeyen alt solunum yolu enfeksiyonlarýdýr. Bunun dýþýnda görülen nadir sebeplerinden birisi de bir anti-proteaz ve anti-enflamatuvar protein olan alfa-1 antitripsin (AAT) eksikliðidir. AAT eksikliðinin bugün için tanýmlanmýþ yaklaþýk 500 varyantý vardýr. Bunlar içerisinde PI*S mutasyonu ve PI*Z mutasyonlarý en sýk bronþektazi ile iliþkilendirilmiþ varyantlardýr. Kliniðimizde bronþektazi ileri tetkiki sýrasýnda bronþektazinin nadir bir nedeni olan AAT eksikliði tanýsý alan yine nadir bir mutasyonun (Pi*M Palermo mutasyonu) tespit edilen olgumuz literatür eþliðinde sunulmuþtur.

Bronchiectasis, defined as the permanent dilation of the bronchial wall, is a chronic inflammatory disease with nearly thirty known causes. The most common cause is recurrent and inadequately treated lower respiratory tract infections. Among the rarer causes is alpha-1 antitrypsin (AAT) deficiency, an anti-protease and anti-inflammatory protein deficiency. To date, approximately 500 variants of AAT deficiency have been identified, with the PI*S and PI*Z mutations being the most commonly associated with bronchiectasis. Here, we present a case diagnosed with bronchiectasis secondary to AAT deficiency during an advanced clinical workup, in which the rare Pi*M Palermo mutation was identified. This case is discussed in the context of the existing literature.

Abstract | Full Text PDF

Abstract | Full Text PDF

Abstract | Full Text PDF